عشق سودایی

یا رب تو نصیبم کن یک عشق زلیخایی تا بنده شم بنده آنسان که تو می خوایی

کو یوسف کنعانی کو یار پری چهره تا جان کنمش قربان بر دیده نهد پایی

آتش زده بر جانم تا شعله کشم سوزم تا خاک شوم شاید؛ شاید شوم آنجایی

دردی و شرابی ده هم مست و خرابم کن تا سر بدهم آواز از سینه کشم آهی

آهی که جهان سوزد تن سوزد و من سوزد آتش بزند بر جان هم بر دل دنیایی

سرگشته و حیرانم از عمر پشیمانم گم کرده ره خود را ب ر من بنما راهی

این بنده حیران را این زار پشیمان را

در کوی غریبان را عشقی بده سودایی,