پرنده تنها

سقفی از جنس آسمان خواهم تا که همچون ستاره ها باشم

سجده گاهی ز خاک پاک زمین، تا رها از مناره ها باشم

من گریزان زمردمان هستم چون گریزان ز کینه و رنگم

من به دنبال آن پریزادم تا که بی رنگ و بی ریا باشم

تشنه ام من به مهر و عشق و یقین کیمیا گشته آدمی افسوس

کو ندایی که از محبت گفت دربدر کاشف آن ندا باشم

پیرو آن مرادم کو پیرو عشق و مهر و عرفان است

رب من رب عفو و سخا بنده ام هم بنده آن خدا باشم

خاکیم من اسیر بند تنم بال پرواز من بسته است

ای نگارم تو اهل بالایی تو کجایی و من کجا باشم

من تورا خواهم ای پرنده تنها ای که آبی چو آسمان هستی

من تو را خواهم ای فرشته خاکی با تو باشم که با خدا باشم

جمله یاران مرا رها کردند درغریبی غریب و تنهایم

از جماعت بریده ام اکنون تا فقط با تو آشنا باشم