ناجی

ناجی

مرگ ای ناجی من نام تو را می خوانم

روز و شب در همه جا منتظرت می مانم

رشته مهر بریدم ز همه خلق خدا

تا که آماده شود بهر پریدن جانم

زندگی کردن من مردن تدریجی بود

دردی سختی است که هرگز نبود درمانم

درد تنهایی و غربت که پس از رفتن او

می گدازد به نهان روح و روان و جانم

دل پر از حسرت و ایام خوشم رفته به باد

زرد زردم به خزان در گذر از طوفانم

ای عزیزان به سلامت که دگر نیست امید

تا به پا خیزم و انجام دهم پیمانم

رورق هستی من در پس امواج مهیب

چون غریبی است که گم کرده ره سامانم

22/8/88- در راه یزد

برگشت از سومین سالیاد کوچ پرستوها