نور امید

پر از مهربانی است آوای تو

صدای دل انگیز زیبای تو

دهد بوی باران سخن گفتنت

توگویی نسیمی است از نای تو

نگاهت چو دریا پر از رمز و راز

لطیف است اما نگاه های تو

کلامت چه آرام چون جویبار

چه شیرین تراود ز لب های تو

به لب خنده هایت دهد بوی یاس

نباشد شقایق به همتای تو

شوم شاد وقتی نگاهم کنی

محبت تراود ز سیمای تو

چو مهتاب شب پاک ونرم و لطیف

که باشد عبادت تماشای تو

شوم سبز چونان که بویم هوا

هوایی که آید ز بالای تو

شود مست وسرخوش غریبی همی

چو نوشد شرابی ز مینای تو