دلتنگی

دلتنگی

وقتی که پای رفتنت لنگ است

وقتی دلت بهر خودت تنگ است

وقتی صدای آبشاران هم

با جان تو بس ناهماهنگ است

وقتی که در بین جماعت هستی و اما

دنیا به چشمت چون قفس تنگ است

وقتی زمان بهر تو پاییز است

وقتی درونت گوییا جنگ است

وقتی به جای دوستی و مهربانی ها

جور و جفا و قصه جنگ است

وقتیکه جای ساقی و ساغر به جای عشق

حرف و حدیث شیشه و بنگ است

وقتی دل خلق خدا دیگر نه آیینه است

از بس که آلوده پر از زنگ است

وقتی نکو اندیشه و نیکو سخن گفتن

کردار نیکو در میان خلق بی رنگ است

دیگر غریبی لب ببند و قصه کوتاه کن

دیگر ز انسان قصه گفتن لکه ننگ است

سرچشمه 2/7/90