غزل واره های غریب

دلتنگی وقتی که پای رفتنت لنگ است وقتی دلت بهر خودت تنگ است وقتی صدای آبشاران هم با جان تو بس ناهماهنگ است وقتی که در بین جماعت هستی و اما دنیا به چشمت چون قفس تنگ است وقتی زمان بهر تو پاییز است وقتی درونت گوییا جنگ است وقتی به جای دوستی و مهربانی ها جور و جفا و قصه جنگ است وقتیکه جای ساقی و ساغر به جای عشق حرف و حدیث شیشه و بنگ است وقتی دل خلق خدا دیگر نه آیینه است از بس که آلوده پر از زنگ است وقتی نکو اندیشه و نیکو سخن گفتن کردار نیکو در میان خلق بی رنگ است دیگر غریبی لب ببند و قصه کوتاه کن دیگر ز انسان قصه گفتن لکه ننگ است سرچشمه 2/7/90...

ادامه مطلب